to volcano crater... and beyond!!!
enero ng may mamatay sa pista ng Nazareno
pebrero ng tanggalin si speaker De Venecia sa kongreso
sabi ni burjer king: "sec, may 200 ka dito"
hello garci tapes at ringtones ipinagbawal na po
marso ng palihim ibinigay ang spratlys sa China
na-acquit ang mga kaso laban kay Imelda
Cory Aquino may sakit na malubha
sa executive priviledge lusot si sec. Neri ng NEDA
abril ng magkaroon "DAW" ng krisis sa bigas
na-convict ang siyam na Magdalo na nag-aklas
ang presidente ng Palau sa bomb threat nakaligtas
mga taguan ng bomba ng JI sa Laguna natuklas
Ms. Earth Philippines nanalo si Karla Paula Henry
sumikat naman si Jenina and her Pamily
walong RCBC employees patay sa bank robbery
GSIS muntik mag take-over sa Manila Electric Company
si Ka Bel nahulog sa bubong ng bahay nung mayo
namatay rin si Mang Pandoy ng maralitang Pilipino
nakidnap si Ces Drilon sa Sulu nung hunyo
kasama ang cameraman at si Prof. Dinampo
dumaan si typhoon Frank malapit sa Mindoro
at pinataob ang MV Princess of the Stars ng Sulpicio
si Daboy pumanaw nung a-syete ng hunyo
si VAT Man Recto in-appoint sa NEDA nung hulyo
sa Tsina ginanap ang makasaysayang Olympics
world record performance nakamit ni Michael Phelps
sports official ng Pilipinas sumali rin sa paligsahan
nagturuan, nagsisihan, kani-kaniyang dahilan
si GMA sa U.S. walang kurap na tumakas
habang ang bansa'y sa bagyo lumilikas
si Pacman pinabagsak si Marquez at si Diaz
impeachment complaint sa kongreso inutas
BJE isinulong ng mga talipandas
MILF ni Salamat nanggulo ng walang habas
isla ng Mindanao natuliro sa pag-aaklas
mga lumad at kabataan nawalan ng magandang bukas
huling SONA na raw sana ni Arroyo
kung hindi matutuloy ang palihim na proseso
cha-cha na pilit sinusulong sa kongreso
mahabaging Diyos ko, sana naman wag po!
2008 daw ay year of the rat
sabi sa hula maghihirap daw ang lahat
nagkatotoo nga dito sa ating bansa
karamihan ng Pilipino, mahirap pa sa daga
sa susunod na taon, ano kaya ang naghihintay
matuto na kaya ang Pilipino na magnilay
labanan ang gobyernong pilit naghuhugas-kamay
sa mga kasalanang Pilipino'y unti-unting pinapatay
Ang basag na salamin ay mananatiling basag habambuhay. Katulad ng mga relasyon, tila yata wala nang pag-asang maayos pa ang hidwaang nangyari, ang mga galit na kinimkim, at ang lungkot na dumadapo sa tuwing nababanggit ang isa't-isa. Oo inaamin ko, mataas ang pride ko, pero may hangganan din naman yon, kung sakaling magkaroon ng kompromiso, kakainin ko ang pride ko, alang-alang sa pagmamahal.
Sa tingin ko nagpakumbaba naman ako kahit konti eh. Sinubukan kong lumusong sa alon ng galit, ng walang kasiguruhan, na magparamdam sa iyo. Kung sakali man lamang, mapansin mo sana na gumawa ako ng kaunting hakbang upang magkaroon ng kaunting pag-asa upang magkausap. Pero wala akong nabalitaang pagsagot, marahil sa isip ko, ay hindi pa iyon ang tamang panahon para magparamdam at magpaalala na maaari nang kalimutan kung anuman ang naging alitan.
Ngunit nitong nakaraan lamang, pumasok sa akin ang realidad. Parang salamin na basag... hindi na maaaring ibalik pa sa dati. Magagamit pa siya ngunit hindi na katulad ng dati. Ang mga asal na nakita ang nagpatunay lamang na wala na talagang pag-asa pang maayos ang pilit na inaayos. Ang pagbalewala ang pagpapatunay na marahil hindi pa tama ang panahon, o lipas na ang panahon para ayusin ang lahat. Pagod na rin ako. Hindi ko na nais pang maging magulo ang nananahimik kong buhay. Marami pa akong mga responsibilidad. Mga responsibilidad na noong una ay mahirap matanggap sa kabila ng mga magkasalungat na desisyon. Mga responsibilidad na kailangang gampanan bunga ng mga pagkakamali. Mga responsibilidad na buong pusong tatanggapin, kung anuman ang magiging kahihinatnan sa hinaharap.
Hindi ako katulad ng iniisip mo. Hindi ako katulad mo.
Kung sakaling magtagpo muli ang ating landas, marahil kaunting sulyap na lang ang maibabahagi ko sa iyo... parang salaming basag... nakikita pero hindi bibigyan ng importansya.
Nakakatuwang isipin na ang buong mundo ay nakakatikim ng recession ngunit pilit pa rin ng pilit ang gobyerno ni Arroyo na kahit kailan ay hindi maghihirap ang Pilipinas. Oo nga naman. Sa isang banda, ano pa bang paghihirap pa ang mararamdaman ng milyong milyong mamamayang Filipino? Wala na nga silang makain eh. Hindi na nga tayo maghihirap pa... kasi mamamatay na tayo sa sobrang gutom!
Hindi nga naman tayo maaapektuhan. Magaling ang economic team ni Gloria. Nag-aral siya ng economics. Nag-aral din ng economics ang sekretarya ngayon ng NEDA. Ano nga ba ang economics at bakit kampante ang gobyerno sa pagsusulong nito?
Ang Economics ay isang pag-aaral sa produksyon, distribusyon, at ang pagbili ng pagkain, gamit, at serbisyo. Ngunit naisip ba nila na walang saysay ang ekonomiya kung ang mamamayan ay walang pambili? Kung ang mamamayan ay walang pagpipilian ng mga bilihin? At anong produksyon ang ipinagmamalaki nila? Karamihan ng mga produktong ibinebenta ay inangkat sa ibang bansa at ang mga sakahan at bukirin natin ay patuloy na ginagawang subdivision at mga malls. Pati mga magsasaka ay nagawa pa nilang lokohin at pangakuan ng libreng abono para sa masaganang ani, na yun pala ay masaganang ani sa eleksyon. Patuloy na niloloko ang mamamayan sa mga pekeng datos ng pag-unlad ng ekonomiya.
RAMDAM NATIN ANG KAUNLARAN! Tila yata applicable lang yan kung ikaw ay miyembro ng gabinete ni Gloria. Habang ang karamihan ng Filipino ay naghihirap, nagpapasasa ang gobyerno sa kabi-kabilang foreign investments at infrastracture projects na lahat ng initial downpayment ay naibulsa na.
Malakas ang loob ni Ginang Arroyo na hindi pansinin ang nag-ngangalit na sigaw ng pagkondena ng nakararami sa mga katiwalian at kalokohan na ginagawa ng kanyang gobyerno simula't sapul pa noong 2001.
Mahirap talagang makonsensya ang ganid at sakim. Wala itong pakiramdam. Sarili lang niya ang kanyang iniisip. Ano pang aasahan mo mga ganyang klase ng tao? Sagad hanggang buto ang pagkamanhid ng mga taong ganyan na kahit siguro sa ikahuling hininga ng mga ito eh kasakiman pa rin ang maiisip.
Nakuha pa nitong gawing biro pati ang pagdarasal.
Nakakatakot isipin na nagagawa ng gobyernong Arroyo na ang kawalang-galang na pagkutya sa banal na pakikipag-usap sa poong Maylikha sa harap ng mga Filipino. Wala na yatang natitirang katinuan at kabaitan ang mga taong ito at pati ang sagradong gawain ay nakukuha pa nilang babuyin ayon sa kanilang pansariling interes.
Kunsabagay, alam naman natin na marunong din magdasal ang demonyo...
I made a mistake.
I believe it was two years ago that I decided to distance myself with EPAFI, my very first community involvement activity. EPAFI stands for Environmental Protection of Asia Foundation, Inc., an non-profit, non governmental organization which helps protects the environment. To make the story short, I decided to cut any involvement to the organization.
It was a decision I didn't want to do, but there were certain factors that made me decide to quit. The organization has taken a lot of my time that there were times I neglected some of my parental duties. And also, financial problems have started to give me a lot of pressures that broke my wallet, figuratively. I had a part time job during that time, and I was shuffling my schedules between the organization and my job. When my earnings was not enough for me to have allowances during my volunteer days at EPAFI, I felt the relationship with the organization was doomed. I loved working with EPAFI, but I need to seek greener pastures. It was not enough to cover the daily expenses that even going to the EPAFI office was even very hard. It was located during that time near the edge of Clark Economic Zone, almost just like going to a remote town with no way of going out after the sun sets.
Even though Bruce, our chairman, was sometimes eccentric, visionary, meticulous, very much talkative, and was always very demanding in terms of work, most of the time it did not affect me much that I admit I had enjoyed my days with them. I got McDonalds for free at breakfast every travel to Zambales, ocasionally a pound of burger steak, roasted chicken, and your typical american meal – without rice. Beach patrols at Pundakit, trips to Capones Lighthouse, dinners and sometimes breakfast at Subic Bay, and even having to drive from Dinalupihan to Angeles one moonless night without any license, hahaha.
Most important of all, I got firsthand experiences on community work, information dissemination about EPAFI and our pet project, the Turtle Conservation Program. I was one of the facilitators of the first technical seminar on turtle conservation in 2004. We spent 10 days at the beach preparing the materials, I even had participated in one of DENR's research, although I hated how ugly I looked in the video. And most of all, I had experiences with live marine turtles and even baby hatchlings.
Right now, I miss all the fun, I even misses James' red Acura Integra 91' traversing the uphill road going to Olongapo in 4th gear having a blue plate that is immune to almost every traffic violations that can be easily created on the spot by traffic enforcers. I miss Pundakit, Capones, the hatchery, the San Antonio town plaza, Times Square in Subic, Scuba Shack where you can find the best breakfast egg omelets, the bus terminal in Olongapo, Magsaysay drive, and even the Dinalupihan-Porac alternate road.
I miss the baby turtles that I used to hold during hatching season and I miss the sleep at the beach.
I miss the good old times with EPAFI.
I wish I were still with the organization, for I wouldn't have missed this:
I went to the mall one afternoon to attend to some errands, going to an establishment to print some business cards and then buy some things needed at the house. The mall was packed at the entrance, which was the usual sight on a lazy Sunday, but I was still surprised to see more people drawn towards the event center where they usually hold programs and mall happenings. As I drew closer to the center of the mall where the event center is located, I could hear some loud shrieks coming from... who else but the crowd inside. What the f*ck? What is going on here?
I glanced at the stage and saw the culprit. Richard Gutierrez. The handsome boy most girls would love to drool, even just the mere mention of his name.
Now I understand. This is a case where people are allowed a little gratification on their part, and yet, when we talk about nationalistic issues, the answer in unison would sound like “we don't care”. It’s a pathetic excuse for a country that was the only one who has demonstrated to the whole world how to lead a successful bloodless revolution. Instead, they would rather know more about their “beloved” superstar in glossy posters rather than stare at old, worn-out, and faded portraits of national heroes and their achievements. Ask some of our young generations about Philippine history and they would cram for answers, and yet when you ask about Britney, Hanna, or the brothers named Jonas, they could probably tell you stories of those people's lives. Ask about JPEPA, BJE, ZTE, and they would probably reply to you that they don't care because it is the responsibility of the government. They sold their Filipino souls in exchanges for the PSP', DS's, N Series, Xboxes, Wii's, IXUS's and the iPods.
This is the generation wherein people do not stand straight at the sound of the National Anthem at the cinema's last full shows. This is the period where we witnessed a celebrity singer forgetting four lines of the national anthem in front of the television cameras. This is the time where the revised Panatang Makabayan wasn't even memorized at heart by students. This is the era where “Pilipinas Kong Mahal” means everything has an expensive price, including standing up for your political beliefs.
Unfortunately, people would rather talk showbiz rather than get involved with politics. And it is only here in the Philippines where the actors run for public office, and the politicians showboat in front of the camera. As much as idealistic Filipinos would want to see a united country working towards progress with a sense of nationalism within each and everyone, most of these visionaries have long been gone to the graves.
So, where does the future of this country stands? Probably it will gonna end up in the magazine covers and centerfolds...
While surfing channels looking for local news, I stumbled upon the live broadcast of the UAAP Finals. Although I am not a certified “UAAP student” (i had a brief three an a half year stint with an NCAA school in the 90's), this year's finals had drawn unimaginable crowd.
Ateneo versus De La Salle.
Two prestigious schools. Two schools with a standard above the rest of the educative communities around Philippines. Two bitter rivals for the past decades, from the hard court to the business to the political jungle, alumni of both schools have been haggling it out between themselves on who went to the better school. Their distaste for each other have been immortalized from the NCAA where both schools had started and has continued until today. So, the battle for the basketball championship became interesting in a sort of way, fueling up the rivalries for the green and blue-blooded fanatics.
I was never that attentive of the UAAP happenings, except for last night, I think. The fact that I was an NCAA student, and a little bit of bitterness on my part for having not pursued to study at probably both schools(financial constraints) might have contributed to my lack of interest of the games. Even in college, I seldom watch the games, which is ironic since I came from a High School with 5 basketball courts(excluding the gymnasium), having also a football field and a swimming pool. It's not that I am unsupportive of my school but the games during that time really does have that disinteresting taste in them. I hated our high-flying, slam-dunking all-star player, who does not have an idea where the West is. Yes, I bought tickets for the NCAA games before, and then I showed them to my PE Instructor, which would be the equivalent of 1 session's attendance, and then I went to the malls.
Last night was probably an exception. I was glued to the channel at the start of the 4th quarter, when the game where very much close since only 3 points separates the two teams. I do not have any idea about the dramatics during the early part of the game. I was merely a neutral spectator, watching the intensity of the game, the players, and the crowd at Araneta.
So, it was startling to witness how De La Salle “snubbed” the awarding ceremonies after the game. I know, it was a bitter pill the swallow - losing against an arch rival, perhaps questionable officiating as seen from other people's points-of-view, humiliation in front of your worst enemy – these are the things that a proud warrior would never wanted to happen.
I remember the saying I saw in one of the basketball courts I played years ago, printed on the walls, although I could not remember where. It goes like this:
“God does not look at how many points you have scored, rebounds you have snatched, or assists you have given... it's how you played the game...”
Obviously, we can easily achieve PRESTIGE, but we cannot teach CLASS.
Iniisip ko na masyadong nahuhuli na yata upang maglabas pa ng sariling kuro-kuro tungkol sa isyu ng Bangsamoro Juridical Entity. Pero sa isang usaping tumatalakay, nagbibigay ng kakaibang reaksyon, kaguluhan, at matinding interes para sa kapakanang pambansa, walang masasabing huli o maagang pagbabalangkas. Ang anumang kuro-kuro ay mapapakinabangan, lalo na isang napaka-sensitibong isyu na bumabalot ngayon at maaaring magdulot ng masamang epekto sa kapalaran ng ating bansa.
Nasabi na rin lahat ng mga taong may kinalaman o kahit ng mga nababahalang Pilipino ang kani-kanilang saloobin tungkol sa usaping Bangsamoro, pero habang hindi malinaw ang isyu tungkol dito, patuloy itong sisitahin at uusisain ng madlang bayan, sa ayaw man at sa gusto natin.
Hindi ko rin siguro kailangan pang ipaliwanag kung ano ang BJE at kung ano ang magiging epekto nito. Kung kayo ay wala pang ideya tungkol dito, bilang isang responsableng mamamayan ng Pilipinas, ikaw ay may obligasyon na alamin ang mga detalye nito, lalo na kung ang mga magiging desisyon tungkol dito ay magpapabago sa kasaysayan ng ating bansa.
Tutol ba ako sa BJE?
HINDI ako tutol, pero hindi yun ang katapusan ng saloobin ko.
Hindi ako tutol sa pagbabalak ng mga Moro na itaguyod ang pansariling pamamahala. Sa halos limandaang taon na pagpapabaya ng lahat ng nanakop at nanungkulan sa pamahalaang itinaguyod dito sa Pilipinas, walang tunay na nagmalasakit para sa kapakanan ng mga Moro. Kastila, Amerikano, Hapon, at kahit mismong mga Pilipinong namuno ay hindi binigyan ng importansya ang mga kababayan natin sa Mindanao. Ito sa tingin ko ay isang sapat na rason upang bigyang laya ang sarili sa pagkaka-api. Halos katulad din ito sa sitwasyon sa isang pamilyang nagsisimulang magkawatak-watak. Kung ikaw mismo ay ayaw kupkupin ng mga taong dapat na pangangalagaan ka, hindi mo na sigurong kailangan pang ipagsiksikan ang sarili mo sa kanila. Sa ganitong punto ako sumasang-ayon kung sakaling payagan ang mga Moro na magsarili.
Sa punto rin ng kasaysayan ng Pilipinas, sinasabi nila na kailanman ay hindi sila nasupil noong panahon ng pananakop ng Kastila. Naitaguyod nila ang ipinagmamalaki nilang kaharian ng Sultan ng Sulu bago pa man dumating ang mga Kastila. NGUNIT dito ako magkakaroon ng kaunting di pagkaka-ayon. Usisain din natin ang kasaysayan. Bago pa naitaguyod ang kaharian ng Sultan sa Sulu, ang mga LUMAD ang unang naninirahan sa isla ng Mindanao. Kung usapang "Ancestral Domain" lang naman, di hamak na mas may karapatan ang mga lumad kaysa sa mga Moro na umangkin sa kaninu-ninuang lupain. Tandaan natin na ang mga lumad ang naninirahan sa kabuuan ng Mindanao, bago pa man dumating at magkaroon ng kaharian at itaguyod ang Islam dito. At tandaan din natin na napilitang lisanin ang naitaguyod na komunidad at manirahan sa mga bulubundukin ang mga lumad upang maiwasan ang pagkaubos ng kanilang lahi. Ang mga lumad ay hindi mga orihinal na Muslim, kung susundin natin ang kahulugan ng salitang Moro na nangangahulugang Muslim. Ang mga lumad ay hindi mga Moro, ngunit halos parehas din ang kapalaran nila. Pinilit na sakupin ngunit hindi nagtagumpay, at hanggang sa huli ay patuloy na ipinapagsa-walang bahala ng sinumang namumuno sa lipunan, sa ngalan ng kaunlaran. Samakatuwid, hindi dapat isinama sa usapin ng Bangsamoro ang magiging kahihinatnan ng mga lumad. Kung gagamitin ulit ang isyu ng “Indigenous People” sa usapang Bangsamoro, malinaw sa kahulugan ng salitang “Indigenous” na ito ay nagpapatungkol sa mga sinauna, aboriginal, at katutubo. Hindi dito kailanman nabanggit ang mga taong nanggaling sa ibang lugar kahit na ito pa ay nagtaguyod at napanatili ang kanilang kultura sa lugar na napuntahan nila.
Sa usaping kaharian ng Sultan ng Sulu, ito ay isang bahagi na lamang ng nakalipas. Wala nang nakakaalam at nakakadama ng kahariang ito kundi sa mga libro na lamang ng kasaysayan. Ang paggigiit ng kaharian ng Sultan ng Sulu sa kasalukuyan ay maihahalintulad ng patuloy na panghihimasok at pagpupumilit na pag-a-angkin ng Tsina sa bansang Tibet. Ang nakaraan ay lipas na, hindi na kailanman pa maibabalik.
Ang isang hindi ko pa nagugustuhan ay kung bakit pilit na nakikipag-ugnayan ang pamahalaan sa Moro Islamic Liberation Front. At kung bakit din tinatangkilik ang mungkahi ng MILF para sa paghiwalay ng Bangsamoro sa Pilipinas. Tandaan natin na ang MILF ay itinaguyod lamang upang maghasik ng lagim sa bansang Pilipinas. Ang hangaring pagpapalaya ay isang pagbabalat-kayo lamang ng samahang itinatag ni Hashim Salamat, sa hindi natin malaman na dahilan. Si Hashim ay humiwalay sa grupong Moro National Liberation Front(MNLF) na nagsusulong ng pansariling pagpapalaya sa ngalan ng kapayapaan at matiwasay na pag-uusap. Ang MNLF ang tanging samahan na tanging kinikilala ng OIC(Organization of Islamic Conference) upang makipagkasunduan sa pamahalaan tungkol sa kapakanan ng mga Muslim sa Mindanao, samantalang ang MILF ay nagsisilbing terorista sa mata ng buong mundo hindi lamang ng Pilipino. Ang MILF, kasama ng AL QAEDA at ng ABU SAYYAF, ang patuloy na nagpapatunay na walang ibang hangarin ang mga nasa likuran ng samahang ito kundi ipalaganap ang Islam sa pamamagitan ng karahasan. Heto at may nagsusulong ng mga kapakanan ng mga tumatangkilik ng Islam sa mapayapang paraan tulad ng MNLF ngunit patuloy pa rin nakikisawsaw sa isyu ang ibang samahang halang ang kaluluwa at walang habas na naghahasik ng lagim hindi lang sa mga Kristiyano pati na rin sa kapatid nilang Muslim.
Ano nga ba ang tunay na isinusulong ng MILF? At sino ang tunay na makikinabang? Bangsamoro nga kaya? Ang relihiyong Islam? Ang kaharian ng Saudi? O pati kaya ang Malaysia?
Kung ninanais ng mga Muslim ng otonomiya o ang pansariling pamamahala, hindi ko ito tututulan. Marahil ito ang magiging ugat ng kapayapaan sa buong bansa, at pag-unlad ng mga bayan at mga lugar na pinabayaan ng pamahalaan sa loob ng maraming taon. Maaari ding kabaligtaran ang mangyari.
Kung anu pa man ang magiging kahihinatnan ng isyu ng bangsamoro, mananatili pa ring basag ang relasyon ng mga Kristiyano at Muslim dito sa Pilipinas. Mananaig pa rin ang dikta ng relihiyon para sa kapakanan ng kanya-kanyang grupo. Pagbubuklurin pa rin ng pulitika at kultura ang bansa. Pag-aalipusta pa rin ang pangunahing tingin sa isa't-isa. Parang tubig at langis, mahirap paghaluin.
Hindi ako tutol sa pagsasarili ng mga Moro. Pero dapat malinaw kung tunay na kalayaan ang isusulong nito, kung sino ang tamang magsusulong nito, at ang mga tunay na makikinabang nito.
|
