Showing posts with label urban tales. Show all posts
Showing posts with label urban tales. Show all posts

The Rite of Passage

Category: By DuNi


We went to the hospital today, where my boy has just completed the usual “rite of passage”. The procedure, circumcision, done with pride by many young boys, is practically removing some of the foreskin in the penis.  I can see that there was no trace of nervousness in his part, since it was him who said he wanted to be a doctor someday so I guess he knows how to endure some pain.

We were relaxed while me and my son were waiting for the doctor within the Emergency Room in the hospital, even exchanging pleasantries with the pretty nurse attendant on duty…

NURSE: kapatid mo?
ME: hinde…
NURSE: pinsan?
ME: hinde…
NURSE: pamangkin?
ME: hinde… anak ko…
NURSE:  10 years old ka lang nung nagka-anak ka na!?
ME:  hahaha… hindi naman… 21 na ako nun…
NURSE: ilan taon ka na ba?
ME: 32 na…
NURSE:  hindi halata… mukha ka lang 25…

The conversation with the nurse ended as they prepped the room where they would circumcise my dear baby boy who was fast becoming a teen already.  I never told him how painful my experience so he just have to find out for himself how excruciating is to undergo this ritual. 

DOC: Ang laki nyan ah…(referring to the penis) ilan taon na siya?
ME: 10 years old doc…
DOC: laking bulas nya ah… (and then said these words to the male assistant) “...'tang kanaku kapitna ya mu ing size.."

I let out a laugh.  I think what he meant was that during the time he was circumcised his penis was half size of what he has seen in my boy.  I let out that laugh because I was in the same predicament with the doctor.  And I let out a laugh again as I saw three protruding pubic hairs already!  He is slowly becoming a man!  And I will miss all those times we were playing around, watching TV, bonding through PS2 and his Nintendo DS, playing in TimeZone G4 while in Manila, and watching our favorite movies over and over again. 

My boy is now a man… technically.  I felt a mixture of emotions as I came to realize that within the years to come there will be a change in his perception of things.  He might be less interested in the things we’ve done together throughout the years.  He will be venturing into an exploration and discovery of certain things, some of them would be done even without my knowledge.  It’s a sad thing to accept that our children starts to mature, but I have to accept that he is not a boy anymore, because even the squeaky voice is slowly starting to change into a baritone-ish noise.

My boy is now starting to become a man.

I guess I have to delete all my porn collections in my hard drive…
43 Comments

Sa Hirap...

Category: By DuNi


Ang pangalan niya ay Dessa.  Bente anyos.  Nagmakaawa lang siya na tanggapin sa pag-apply nya sa dito sa aming pinapasukang kumpanya.  Mabuti nga mabait ang nasa HRD.  Pumayag naman kahit na tanggapin siyang trainee lang.  Under-qualified siya talaga, at dahil hindi rin naman siya pasado sa qualifications, pumayag na kunin siyang trainee.  Allowance lang ang maibibigay, mababa sa inaasahang sahod, pero sa isip nya pwede na kaysa naman wala.

Masipag si Dessa.  Kahit hindi niya alam, pinipilit niyang matuto.  Maganda ang pangarap niya sa buhay.  Maiahon ang pamilya nya sa hirap.  Ang pamilya niyang iniwanan sa bayan ng San Felipe para makipagsapalaran sa siyudad.  Titiisin ang lahat para lang sa kakarampot na pera.

Nung una, ang akala ko ay nag-u-uwian siya sa kanilang baryo.  Aba, ang layo ng San Felipe kahit na isang byahe lang sa bus.  Aabot rin ng mahigit isang oras ang lalakbayin para makauwi at makita at maasikaso ang mga kaanak.

Malayo rin ang aming lugar kung saan kami nagtatrabaho.  Sa loob ng Economic Zone.  Nakakasabay ko siya lagi pag naghihitay kami ng company service sa labas ng gate ng Eco-Zone.  Nakakasabay ko siya sa byahe papunta sa aming trabaho.  Kahit papano naibsan ang gastusin naming mga empleyado dahil wala naman bayad ang service.  Tahimik din siya sa trabaho, napapansin ko.  Minsan nakikihalubilo, pero kadalasan sa mga gawain ang tuon. 

Isang gabing napaaga ako ng uwi at namamasyal sa labas ng Eco-Zone, napansin ko siya.  Naglalakad papalayo sa gate, marahil papunta sa sakayan ng jeep.  Isang bati lang, sabay paalam at tuluyang pumasok sa mall at ibinaling ang aking atensyon sa pamimili, may kailangan pang bilhin at kukulangin sa oras.  At pagkatapos magbayad sa pinamili ay sumakay na pauwi ng bahay, dahil nakuntento na at nabili na ang sariling pangangailangan.

Habang mabagal na binabaybay ng jeep ang daan pauwi ay nakita ko ulit siya.  Naglalakad.  Teka kanina pa siya naglalakad?

Ngayon ko lang napag isip.  Simula mall hanggang sa purok San Guillermo ang nilakad nya?  Mahigit na anim na kilometro din yun!  Bakit hindi siya sumakay? Kaya pala pilit niyang nilalakad ang kahabaan ng Magsaysay, hindi pala dahil umiikot ang jeep sa gilid ng Eco-Zone at mas maigsi ang paghihintay kung hindi iikot, kundi tuloy-tuloy ang lakad hanggang sa maka-uwi!  Hindi ko naisip na pati pala yung 7.50 na pamasahe ay tinitipid nya!

At ngayon ko rin napag-isip isip kung bakit ang mga meryendang ibinibigay sa kanya sa opisina ay itinatabi pa niya!  Pilit isinisilid ang mumunting siopao na bigay ni Emma sa bag nya kanina nung nasa opisina kami.  Pasalubong?  Naisip pa niyang pasalubungan ang mga kaanak at tiniis ang gutom.  Hawak na niya ang siopao na galing sa mumurahing bag na bitbit habang papasok sa isang maliit na barong-barong.  Teka, barong-barong?  At habang nag-iisip ako sabay sinalubong siya ng mga inaakala kong kamag-anak.  At nabigla ako ng marinig ko ang mga salitang ate, kapatid, anak, at inay...

Hindi ko mapigilan na mapaluha sa nakita ko.  Magkakasama pala sila sa maliit na barung-barong.  Sumunod ang pamilya niya at nagsumiksik sa maliit na lugar sa tabi ng ibang kamag-anak para hindi na siya mahirapan umuwi at mag-asikaso.  Ang nanay at ang kaniyang pito pang kapatid na musmos.  Panganay pala siya, kaya pala matindi ang pangangailangan ng trabaho.  Pero hindi inalintana ang layo ng lalakarin, at palaging titiisin ang hindi kumain, ang matulog sa pira-pirasong karton na nakalatag sa sahig ng maliit na itinuturing nilang tahanan.  Ako ang naluluha habang sila naman ay nagsasaya sa pagdating ng nag-iisang tao na pilit tumutulong upang makaahon sila sa kahirapan…

Naluluha ako… Habang nasusunod ang kung anu-anong luho ng katawan ko pero pagkatapos ng lahat, nababalot pa rin ng lungkot na matagal nawawala.  Mahal ang nabili kong pampaganda sa sarili ko, samantalang si Dessa ay pinipilit inuuwi ang lahat ng perang natatanggap na allowance linggo-linggo.  Pambili ng pagkain, damit, gamot, at ang natitirang pera ay itatabi upang may mahugot kung sakaling may problemang makasalubong sa araw-araw na pakikipagsapalaran sa buhay…

Naluluha ako…  Dahil alam kong mas masaya siya sa akin sa kabila ng lahat…
40 Comments

Older Posts